روايت های داستانی

كزهمه عالم به درم

نویسنده:
در آلبوم عكس‌های خانوادگی همه‌ی ما احتمالا عكس‌های سیزده‌به‌در نمای ویژه‌ای دارند. فضای سرسبز، درخت‌ها، دریاچه، رودخانه، هوای ابری، سفره‌های طولانی، دیگ آش و آتش، بساط كاهو سكنجبین، سماور و سینی گردان چای، بازی‌های شاد و خنده‌های از ته دل و غیره همه نشانه‌های این عكس‌ها هستند ...
در آلبوم عكس‌های خانوادگی همه‌ی ما احتمالا عكس‌های سیزده‌به‌در نمای ویژه‌ای دارند. فضای سرسبز، درخت‌ها، دریاچه، رودخانه، هوای ابری، سفره‌های طولانی، دیگ آش و آتش، بساط كاهو سكنجبین، سماور و سینی گردان چای، بازی‌های شاد و خنده‌های از ته دل و غیره همه نشانه‌های این عكس‌ها هستند كه در اولین نگاه خودشان را به ما نشان می‌دهند. خاص بودن روز سیزدهم و عدد سیزده و باور رنگارنگی كه حول این روز و آیین‌های آن تنیده شده، نمود تصاویر و خاطرات ثبت‌شده را دوچندان می‌كند. هر یك از این تصاویر نقشی از خاطره‌ای خوش‌اند كه در خاطره‌ی جمعی قوم و خویش ما جا خوش كرده‌اند.
 سیزده‌به‌در نقطه‌ی پایان داستان طولانی تعطیلی و خوشباشی ایام نوروز است. پیر و جوان با دمیدن صبح سیزدهم شال‌وكلاه می‌كنند و راهی دشت و صحرا می‌شوند تا این مسیر طولانی را با اوجی سبز و باطراوت به پایان برسانند. سنت بیرون رفتن از خانه و بازی و شیطنت در دل طبیعت و خوردن ناهار و عصرانه روی چمن‌های تازه‌رسته صفای شگفتی دارد. از روزگار قاجار به این‌سو تصاویری به‌ جا مانده كه بخشی از دیرینگی این سنت را به تصویر می‌كشد. مردم سر سفره‌های پررنگ‌ولعاب یا كم‌رونق خود، كنار سینی چای یا كاسه‌ی آش در دست، با دل خوش نشسته‌اند و روزی از روزهای زیبای بهاری را گرد هم می‌گذرانند و با خنده و شادی به‌یادماندنی‌اش می‌كنند. در ادامه تعدادی از تصاویر آیین سیزده‌به‌در و نوروز روزگار قاجار را می‌بینیم...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code