داستان

ببر مازندران

نویسنده: گلی ترقی
آقای ایکس (بهتر است اسم واقعی‌اش را فاش نکنیم) فلسفه خوانده بود و دوست داشت کتابی درباره‌ی «بود‌ها و نبودها» بنویسد. نوشتن درباره‌ی بودها را دوست داشت...
آقای ایکس (بهتر است اسم واقعی‌اش را فاش نکنیم) فلسفه خوانده بود و دوست داشت کتابی درباره‌ی «بود‌ها و نبودها» بنویسد. نوشتن درباره‌ی بودها را دوست داشت. «بودنی‌ها» یعنی زندگی. یعنی گلدان گلی که روی میز بود، یعنی عشق. یعنی زن ـ زنِ‌زیبا، یعنی آفتاب، یعنی خواب خوش ـ چه کیفی ـ یك چرت سبک بعدازظهر. اما از بحث درباره‌ی نبودها و نیستی دچار اضطراب می‌شد. در بخش نیستی زن زیبا ناپدید می‌شد. خودش هم ناپدید می‌شد. به همین دلیل کتاب را نیمه‌کاره کنار گذاشت اما از کار نیمه‌تمام بدش می‌آمد و مثل دندان‌دردی مزمن، آزارش می‌داد. افسوس می‌خورد چرا به جای فلسفه مدیریت صنعتی یا پزشکی نخوانده. یا هر رشته‌ی دیگری که با واقعیت قاطع و عقلانی سر و کار دارد. فلسفه او را وارد دنیای مجهولات می‌کرد و ایکس از هرچه مجهول بود وحشت داشت اما کنجکاوی علمی‌فلسفی رهایش نمی‌کرد. آیا زندگی بعد از مرگ ادامه دارد؟ آیا فرازمینی‌ها وجود دارند؟ آیا دنیای دیگری در جوار این دنیا هست؟ به دنبال پاسخ به این پرسش‌ها می‌رفت و گیج می‌شد.
با خودش می‌گفت: «مرد، مگه مرض داری؟ ول کن. بچسب به واقعیتِ جلو روت. به فیزیک نیوتن. به دو دو تا چهار تا. بری تو دنیای کوانتم گم‌وگور می‌شی.»
قانع می‌شد. استدلال درستی بود اما ترس مثل سایه تعقیبش می‌کرد. گاهی وقت‌ها از خودش می‌ترسید. نگاه می‌کرد توی آینه و کسی دیگر را می‌دید، غریبه‌ای که شباهت دوری با او داشت. از خودش می‌پرسید: «این منم؟» و عقب‌عقب می‌رفت. نمی‌دانست که از شصت‌سالگی دماغ به بالا دراز می‌شود، موهای سر می‌ریزد و گوشه‌ی لب‌ها آویزان می‌شوند. طبیعی بود که آقای ایکس خودش را نشناسد اما چرا از تاریکی و سکوت سنگین اتاقش هم می‌ترسید؟ به‌خصوص وقتی سرش را می‌گذاشت روی بالش و چشم‌هایش را می‌بست. فکرهای عجیبی می‌کرد. فکر اتفاقی مصیبت‌بار مثل مرگ مادرش در حادثه‌ای خونین یا وقوع زلزله‌ای هولناک. اغلب مرگ خودش را مجسم می‌کرد و شنگ و شیون خواهرهایش را می‌شنید. حالش بد می‌شد و به‌قدری در این اوهام فرو می‌رفت که بی‌اختیار به خودش می‌پیچید و گریه می‌کرد. از بعضی اسم‌ها هم دچار دلهره می‌شد؛ مثل آب‌انبار، مار، جغد، دزد. جغد و آب‌انبار را می‌توانست تحمل کند...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code