روايت های داستانی

آداب گنجوری

نویسنده:
داشتن كتابخانه‌ای مفصل با نسخه‌های پركار، از اصلی‌ترین لوازم حكومت در ایران بود. از دوران ساسانی جمع‌آوری كتاب‌های مختلف در قصرهای سلطنتی، از ملزومات تشریفات درباری شد...
داشتن كتابخانه‌ای مفصل با نسخه‌های پركار، از اصلی‌ترین لوازم حكومت در ایران بود. از دوران ساسانی جمع‌آوری كتاب‌های مختلف در قصرهای سلطنتی، از ملزومات تشریفات درباری شد. پس از ورود اسلام، این سنت به دربار خلفای اموی و عباسی رسید. سنت رایج این بود كه بهترین كتابخانه‌ی‌ هر درباری،  نسخه‌های مشهورترین كتابخانه‌های پیش از خود را گرد آورد و نسخه‌های پركار جدیدی نیز بر آن بیفزاید. حكومت غالب علاوه بر تصاحب قلمرو و تاج و تخت سلطان مغلوب، كتابخانه‌ی او را نیز به مجموعه‌ی خود ضمیمه‌  می‌كرد. چنان‌كه در دوران شاه عباس اول، پس از فتح لارستان و برافتادن سلطنت آل گرگین میلاد، علاوه بر وصله‌های سلطنتی، كتابخانه‌ی بزرگ آن‌ها كه از دوران ساسانی بر جای مانده بود، ضمیمه‌ی كتابخانه‌ی شاه صفوی شد.
یكی از كتابخانه‌ها و كارگاه‌های كتابسازی مشهور در اوایل دوران صفوی، كتابخانه‌ و كارگاه ظهیرالدین بهرام‌میرزا صفوی پسر پنجم شاه اسماعیل اول بود. بهرام‌میرزا سیاستمداری كتابدوست و خطاط و نقاش چیره‌دستی بود كه در گنج‌خانه‌‌اش، گروهی از هنرمندان را برای كتابسازی به كار گرفته بود و نسخه‌ها و قطعات بسیار ارزشمندی از كتابخانه‌های پیشینیان فراهم آورده بود كه امروز پس از گذشت پانصد سال، برخی از آن‌ها در مجموعه‌های مهم نگهداری می‌شوند. سرخطاط كتابخانه‌ی او رستمعلی خراسانی برادرزاده‌ی كمال‌الدین بهزاد بود. در همان زمان، دوست‌محمد خطاط، كه از كتابداران و خطاطان كتابخانه‌ی بهرام‌میرزا بود، به درخواست شاهزاده، كتابی نوشت و جز مقدمه‌ای در پیدایش خط و نقاشی، در آن فهرستی از كتابداران و ندیمان و خطاطان و نقاشان كتابخانه‌ی شاهزاده را آورد. در ادامه  بخش‌هایی از این كتاب  را خواهیم خواند...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code